Alsof het gisteren was.

amorGeloof je in liefde op het eerste gezicht? En geloof je in een soulmate? Ik wil er in geloven, in allebei. Verwend en verpest door alle romantische komedies, tragedies en Disneyfilms, leeft er in mijn hoofd de fantasie van een alles-verwoestende, alles-overwinnende en alles-verwarrende liefde, die, wanneer je hem tegenkomt, je bij de keel grijpt en nooit meer loslaat. Dat je, wanneer je die persoon tegenkomt, meteen weet dat het helemaal goed zit, dat je à la The Notebook samen oud wordt en in elkaars armen je laatste adem uitblaast… Cheesy, I know. Maar het is een mooie gedachte.

In het geval van het eerste, liefde op het eerste gezicht, kan ik zeggen dat ik het heb mogen ervaren, meerder keren. De eerste keer herinner ik me nog goed. Ik was 12 jaar oud, zat net een paar maanden op de middelbare school, en woonde de toneelvoorstelling ter ere van de start van de kerstvakantie bij. De hele zaal was donker, het podium was donker, en het uitstervende geroezemoes was het teken dat het stuk op het punt stond aan te vangen. Ineens ging één spot aan, en tegelijk met die spot voelde ik me als door de bliksem getroffen. Het gezicht van de knapste jongen die ik tot dan toe had gezien werd uitgelicht, terwijl hij nonchalant liggend op een houten blok zijn tekst begon voor te dragen. Compleet van de kaart heb ik de voorstelling uitgezeten, ik kon mijn ogen niet van hem afhouden. In de weken, maanden, zelfs jaren die er op volgden, ontwikkelde mijn gevoel zich tot een verliefdheid die pubermeisjes eigen is. Ik ontdekte steeds meer dingen over mijn vlam, hoe hij heette, welke klas hij zat, hoe oud hij was. Wanneer hij in de buurt was, voelde ik dat feilloos aan, zodat ik in de pauzes steevast met vriendinnen het kon hebben over hoe leuk en knap hij wel niet was, maar hoe stom het was dat hij rookte (hoewel dat ergens ook wel weer handig was, omdat je er donder op kon zetten dat hij in de pauzes op het bordes zou staan roken).

Natuurlijk besefte ik wel dat het niet heel realistisch was om te denken dat het ooit iets zou worden; tegen de tijd dat ik ook maar remotely interessant werd voor een jongen van 4 jaar ouder was hij al van school af, maar dat weerhield me er niet van om hem op onbewaakte momenten semi-nonchalant aan te spreken op zijn acteerprestaties. Wat een stotterende idioot moet ik geweest zijn. In de tussentijd viel mijn oog ook op andere jongens, natuurlijk allemaal uit hogere klassen. De meesten aanbad ik van een afstand (ze zagen mij als jonkie immers niet staan), enkelen kreeg ik meer contact mee. Deels omdat ik meer lef kreeg, meer zelfvertrouwen; deels omdat het leeftijdsverschil steeds kleiner werd. Ondanks de tijdelijke objecten van mijn affectie, bleef Mister Donderslag bij Heldere Hemel in  mijn gedachten en in mijn dromen. Hij was immers de eerste waarbij me dat gevoel zo sterk had overvallen. Ergens was het ook de onbereikbaarheid van deze jongen die maakte dat het gevoel zo lang en zo sterk aanhield. Zijn knappe hoofd en het zeldzame contact waren genoeg om hele fantasieverhalen in mijn hoofd te inspireren, en te weinig om te kunnen afknappen op persoonlijke eigenschappen.

Wat betreft soulmates… Soms bekruipt me het unheimische gevoel dat er voor iedereen slechts één persoon op aarde bestaat die de perfecte match is. Dat er maar één persoon is waarmee het moeiteloos lukt, omdat je jezelf kunt zijn en daarmee perfect op elkaar aansluit. De oude Grieken hadden daar een mooie mythe over. Behalve de goden op de berg Olympos, waren er bolvormige wezens met 2 hoofden, 4 armen en 4 benen die de aarde bevolkten. Omdat de Goden op Olympos maar 2 van dat alles hadden, waren ze bang dat deze wezens hen op een dag van hun troon zouden stoten. Zeus besloot de wezens in tweeën te splijten, om zo hun macht en kracht te breken. Het gevolg was dat de gespleten wezens immer op zoek zijn naar hun wederhelft. Wat mij betreft is dat een mooie, maar onvolledige uitleg van soulmates. Want, heb je wel eens een puzzel gemaakt, met duizend stukjes? Wanneer je de stukjes met de afbeelding naar boven legt, passen de puzzelstukjes slechts op één manier in elkaar. Wanneer je de stukjes met de afbeelding naar beneden legt, is dat niet meer zo eenvoudig. Soms lijken twee stukken perfect in elkaar te passen, hebben ze dezelfde vorm en grootte, maar blijken ze na het omdraaien beiden een compleet ander deel van de puzzel te beslaan. Zo denk ik – en hoop ik, want laten we eerlijk zijn; één kans op eeuwige liefde is behoorlijk beperkt en deprimerend- dat het met de liefde ook in elkaar zit. Voor ieder mensen lopen er meerdere passende puzzelstukjes rond op aarde, die prima bij je passen zolang je maar niet naar het plaatje kijkt. Mensen waar je een leven lang gelukkig mee kan zijn. Maar dat betekent dan ook dat er in ieder geval óók een ultieme match is, toch?

Ik heb op veel momenten in mijn relatief korte leven het gevoel gehad dat ik een passend puzzelstukje had gevonden. Dat ik vanaf het eerste moment dat onze blikken kruisten, wíst dat het heel goed zou kunnen werken tussen mij en die ander. Op bijna even zoveel momenten is gebleken dat ik geen gelijk had. Of althans, dat de ander in mij niet dat missende puzzelstukje zag. Het maakt me vaak aan het twijfelen. Moet ik nog wel afgaan op dat “donderslag-bij-heldere-hemel”-gevoel? Of moet ik, kijkend naar de gekleurde kant van het puzzelstukje, accepteren dat het niet helemaal perfect past?

Maar dan komt die ene man weer in je leven, na 2 jaar radiostilte. De man die je aankijkt alsof je de enige bent in de kamer. Die je met zijn blik lijkt te vertellen wat je altijd hebt willen horen. Die je met zijn blik probeert te doorgronden, probeert te achterhalen waar je aan denkt. Een blik waaruit verlangen, hoop en verwondering spreekt. De man waardoor je oren gaan ruisen, je zicht wazig wordt en je mond gortdroog. De man waardoor je dichtklapt, niet wetend wat te zeggen, waardoor je jezelf geen houding weet te geven, niet wetend waar je moet kijken. De man die je altijd al zo heeft aangekeken, vanaf de eerste ontmoeting. Vanwaar die onzekerheid? Omdat hij al jullie gezamenlijke etentjes betaalt, je midden in de nacht naar huis rijdt, plannen met je maakt om salsales te nemen. Omdat de laatste keer dat je hem zag, 2 jaar geleden, je na een zoensessie te horen kreeg dat je te jong voor hem was, dat het een domme, dronken actie was. De man die daardoor, ondanks zijn blik, de grond onder je voeten heeft weggeslagen, je heeft laten twijfelen aan alles wat je dacht te weten van de liefde en hoe haar te herkennen.

‘Ze’ zeggen wel eens: “een kus is een afdruk van een indruk, die met nadruk vraagt om een herdruk”. Als dat waar is, dan hadden onze monden allang geschiedenis kunnen schrijven. Liefde op het eerste, tweede, derde gezicht.. Volgens mij moet hij gewoon even het deksel van de puzzel erbij pakken.

Of liefde op het eerste gezicht bestaat of niet, of mensen nu wel of niet op zoek zijn naar hun mythologische wederhelft. Ik weet het niet. Ik weet wel dat er niks fijners, maar ook niks verwarrenders bestaat dan die overrompeling die je voelt als je iemand in de ogen kijkt en jezelf even helemaal verliest. Dat de grond onder je verdwijnt op een moment dat je dat het minst verwacht. En of het dan op het eerste, tweede of honderdste gezicht is, dat maakt niet uit. Ik hoop dat ik dat gevoel nog heel vaak mag meemaken.

PS: toen ik net verhuisd was naar mijn eigen paleis, fietste ik vanaf de Gamma richting het Lauwerecht op weg naar huis. Onderweg zag ik een rij sociale huurwoningen, van hetzelfde type als waar Mitros er  elders in de buurt enkelen van te koop had gezet. Ik was in één van die woningen wezen kijken, vandaar dat ik het meteen herkende. De huizen daar waren me nooit eerder bijzonder opgevallen, tot die dag. Op één van de balkons stond een regisseursstoel, met de naam van mijn eerste vlam erop. Mijn maag kneep zich samen, alsof ik weer helemaal opnieuw door zijn bliksem werd geraakt. Van pure verbazing vergat ik te trappen, en ik wist een val nog net te vermijden terwijl ik beduusd mijn voet op de grond zette. Ik keek nogmaals richting het balkon, om zeker te weten dat mijn ogen me niet bedrogen. Het stond er echt. De combinatie van zijn bijzondere naam met het type stoel maakten dat ik zeker wist dat hij daar moest wonen. Op nog geen 2 minuten fietsen bij mij vandaan. What are the odds…

Warning: count(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /customers/d/2/3/hompus.eu/httpd.www/laura/wp-includes/class-wp-comment-query.php on line 405

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *