Schreeuw om aandacht.

Weet je, buurman? Als ik naar je kijk, dan zie ik iemand die zijn halve leven heeft weggegooid. Ik zie een man, geadopteerd uit Colombia op jonge leeftijd. Ik zie iemand die op zijn 14e in aanraking is gekomen met de verkeerde mensen, die aan de drugs is geraakt, is meegesleurd in een draaikolk van omstandigheden, om de pijn van een vervelende jeugd te verzachten. Nu ben je, in je eigen woorden, aan je zelf aan het werken, ben je bezig om je problemen op te lossen. Je zit eigenlijk vol ideeën, vol inzichten en vol plannen die staan te springen om eruit te komen, maar daar nooit de kans voor hebben gekregen omdat je keuzes hebt gemaakt die dat verhinderden. Zoals je net weer bij me aan de deur kwam, zogenaamd niet om belerend of vernederend te doen, maar om me deel te maken van een weerbaarheidsproject, waarbij je hoopt dat ik en Buuv je eerste deelnemers zullen zijn. Samen. Om samen met elkaar te leren leven, te laten leven, maar ook om voor onszelf op te komen.

Weet je, buurman, ik zie iemand die schreeuwt om aandacht, die schreeuwt om gehoord te worden. Omdat je in die 44 jaar dat je op deze aarde rondloopt, alleen maar in de steek bent gelaten. Je noemde me jong, een vogeltje, en zei dat je meer weet waar je hebt over hebt dan ik. Dat ik het niet snap. Dat ik niet weet wat je bedoelt. Eerst snapte ik het ook niet, vond ik je een asociale klootzak, die niet in staat is om in te schatten waar de persoonlijke grenzen liggen van mensen. Met je kneiterharde bonkmuziek om 23:30. Vanmorgen kwam je aan mijn deur om aan te geven dat ik weerbaarder moet worden, terwijl ik gisteren juist aan je deur stond om wat van de muziek te zeggen. Hoe is dat niet weerbaar? Volgens mij test je ons gewoon uit. Hoe hard en hoe vaak en hoe laat moet je die muziek nog aanzetten voor iemand zich eindelijk met je gaat bemoeien? Voordat iemand zich eindelijk druk om je gaat maken? Ik heb je al meerdere keren volledig uitgekafferd terwijl je aan mijn deur stond, dat je niet voor rede vatbaar leek, stoned, dronken, je eigen gang gaand, en keer op keer kom je terug, waag je een poging om contact te zoeken. De woorden die je kiest, je houding, je manier van doen, ze zijn op zijn zachtst gezegd onhandig gekozen. Vind je het ook gek, als je 30 jaar lang verslaafd bent geweest, in je eigen wereld hebt geleefd.?Maar je woorden zijn er wel, evenals de pogingen om toenadering te zoeken, om gehoord te worden, om gekend te worden. Nu zie ik het.

Weet je, buurman? Ik kan heus wel voor mezelf opkomen, maak je je daar maar niet druk om. Als ik niks zeg, is het omdat ik het n iet belangrijk vind, niet omdat ik niets durf te zeggen. Maak je liever druk om het vinden van werk, het stoppen met drinken en blowen. Denk liever na over je toekomst, of je gelukkig wil worden. Wat heeft je ertoe bewogen te willen stoppen met heroïne? Er zijn genoeg verslaafden die er hun leven lang  niet meer van af komen. Waarom wilde jij dat wel? Wat wil jij bereiken?

Die ene keer dat je bij me op de bank zat, herinner ik me nog goed. Je had gevraagd of je wat mensen mocht mailen vanaf mijn pc, omdat je die zelf niet had. Ik woonde er net, had de verhalen over jou en je verleden wel gehoord, maar besloot de kat uit de boom te kijken en je het voordeel van de twijfel te gunnen. Drie koppen Nespresso later kwam ik er achter dat je DigiD het niet deed, en dat de dingen die je wilde regelen niet op dat moment geregeld konden worden. Inmiddels wist ik ook dat je mijn studierichting interessant vond, en dat je je visie over films en de maatschappij graag een keer met mijn filmmakend (nu ex-)vriendje wilde delen.

Weet je, buurman? Denk het maar eens uit. Maak maar een plan, en schrijf het op, zoals ik je gezegd heb. Die reactie was precies wat je wilde horen, zei je. Evenals het feit dat je graag zou zien dat meiden zoals Buuv en ik weerbaarder worden, voor ons opkomen. Je verontschuldigde je voor het feit dat je nog niks op papier had en weer ging blowen, maar je klonk opgelucht, vol goede hoop. Dus: schrijf maar eens op wat je wil. Neem de tijd, en schrijf. Laat maar zien wat je echt wil, wie je echt wil zijn, in plaats van je te verschuilen in je huis, achter het masker van je harde muziek. Schrijf het op, net zoals ik dit nu opschrijf zonder boos te worden, zonder je uit te kafferen. Ik garandeer niet dat we de beste vrienden zullen worden. Je therapeut ben ik evenmin. Mijn telefoon leen ik je ook niet meer uit, voor beltegoed laat je dat biertje maar staan. Als ik echter kan kiezen tussen knallende koppijn van je muziek, of wat vaker normaal contact met een buurman, dan kies ik het laatste. Ik zie je opstel graag tegemoet.

Warning: count(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /customers/d/2/3/hompus.eu/httpd.www/laura/wp-includes/class-wp-comment-query.php on line 405

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *