Boys will be boys

browniesTerwijl hij me, half verbaasd, half verrukt, aankijkt met die gruwelijk blauwe ogen vanonder zijn warrige steile haar, likt hij het browniebeslag van zijn lippen. Ik had de garde in z’n gezicht geduwd. “Er zit nog wat onder je neus.” “Haal het eraf dan!” In een milliseconde is de afstand tussen onze monden overbrugd en lijkt er geen einde te komen aan de stevige omhelzing waarin ik word meegesleept. Wauw, wat zijn z’n lippen zacht. Wat zoent ie goed. En wauw, geen sigarettensmaak ondanks zijn rookgedrag. Als er íets smerig is, dan is het zoenen met een asbak. Maar zoenen met hem was verre van smerig.

Het was lang geleden dat ik zo’n spanningsopbouw had meegemaakt. Dat je bij elke ontmoeting die onmiskenbare aantrekkingskracht in de lucht voelt hangen. Dat je al een knoop in je buik krijgt bij elke blik, en dat je haast door je knieën zakt wanneer die jongensachtige grijns om zijn lippen krult. Fuck, wat is hij knap. En fuck, hij is pas 19. Maar damn, wat was die kus onvermijdelijk.

De brownies hebben het tot in de oven gehaald. Ze zijn zelfs gebakken, niet aangebrand, uit de oven gehaald en geproefd. Maar het kostte behoorlijk wat wilskracht om me los te maken uit die steeds dieper gaande kussen. Alsof hij zich een weg naar het binnenste van mijn ziel probeerde te zoenen, met zijn ene hand in m’n nek, en de andere stevig om m’n middel. Hoe weet zo’n knul van 19 nou precíes wat hij moet doen om me cognitief totaal waardeloos te maken, alleen nog maar in staat om instinctief te reageren? Ik krijg het alweer warm als ik er aan denk.

Toen hij bij me aankwam, waren zijn ogen rood van het blowen. Naarmate de middag vorderde, trok dat weg en leek hij nuchterder te worden, terwijl ik juist compleet beneveld raakte door de hormonen die op standje puberaal door me heen gierden. Verdomde hormonen. Wie zegt dat De Mens een vrije wil heeft, heeft het helemaal mis. Iedereen doet soms dingen die, na terugblikken, totaal onzinnig lijken maar op dat moment voortkwamen uit een schijnrationaliteit. Dat is niet erg, overigens. Soms moet je je nu eenmaal laten leiden door je instinct om nieuwe dingen mee te maken. Of om bekende dingen veel intenser mee te maken dan wanneer je je heldere hoofd erbij houdt.

Vrije wil? Ik weet niet meer wat ik wil. Ik ben 25, en daarmee het schoolvoorbeeld van mijn generatie Y, die door alle keuzemogelijkheden collectief de weg kwijt raakt. We willen alles meemaken, niks missen. In die relatief korte tijd op deze aardkloot heb ik me volledig op elke nieuwe ervaring gestort, op zoek naar avontuur, naar nieuwe ervaringen. Ik droom groot en probeer deze dromen te realiseren. Ik heb al best wat meegemaakt, al zeg ik het zelf. Ik had ook elke dag stil in een hoekje kunnen blijven zitten, maar dat heb ik niet gedaan. Ik ga op mijn doelen af. Als ik een doel heb, tenminste. Nu weet ik het allemaal even niet meer.

 

Warning: count(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /customers/d/2/3/hompus.eu/httpd.www/laura/wp-includes/class-wp-comment-query.php on line 405

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *