All I want for Christmas is…

Wanneer je een half jaar op de andere kant van de wereld gaat wonen, mis je hoe dan ook verjaardagen en feestdagen die je anders met vrienden of familie zou hebben gevierd. Ik geniet altijd enorm van dat soort dagen, maar bij vertrek vanuit NL heb ik daar eigenlijk nauwelijks over nagedacht. Eigenlijk heb ik de “feestdagen met de familie” min of meer als vanzelfsprekend gezien,  denkend dat er elke keer weer een volgende is. Misschien is het juist het feit dat ik het zo fijn vind, dat ik er niet aan heb gedacht dat ik dit half jaar niet bij die gelegenheden kan zijn. Alsof ik er niet aan kon denken dat ik ze zou moeten missen. Eigenlijk heb ik voor ik aan dit “avontuur” begon helemaal niet gedacht aan het missen van mensen. Het moest en zou gebeuren, ik moest en zou een half jaar au pair worden. Redenen om niet te gaan had ik niet. Niet alleen wilde ik een jaartje pauze van het studeren, maar ik wilde ook mezelf vinden, er niet bij stil staand dat sommigen me niet kwijt wilden. Kerstmis is er immers ook aan de andere kant van de wereld, dus wat is het probleem?

Normaal gesproken zou ik door de loopneus, kou en blauwsparren begin december al helemaal warmdraaien voor de kerst. Geheel volgens onze traditie Chinees eten in een vreetschuur, alle jongelui aan één tafel, alle ouwelui aan de andere. En dan eigenlijk bij het buffet de laatste nieuwtjes met iedereen uitwisselen. Heerlijk ongedwongen lol trappen met de mensen waar ik van houd.

Tja. En dan zit je ineens aan de andere kant van de oceaan, in een land waar het in zomer is in december, en waar men het gebrek aan een sneeuwwitte kerst denkt te moeten compenseren met levensgrote poppen van de personificatie van het consumisme. Ik maak geen grap, in vrijwel elke etalage, krantenkiosk of eetgelegenheid is wel íets te vinden dat refereert aan die dikke vent met baard in zijn rode pak. Een pak dat is gemaakt van fluweel en pluizig bont, en dus ongetwijfeld misplaatst is in dit deel van de wereld. Maar hoewel Papai Noel hopeloos overdressed is in zijn dikke rode bontjas, is hij niet voor niks aanwezig in de straten van Rio. Of het nu een poging is om de Verenigde Staten  met 1e wereldstatus te kopiëren of dat ze het gewoon een sympathieke vent vinden; de Kerstman ís er wel, en hij leeft in de harten van de kinderen. Mayara en ik hebben samen een brief voor de Kerstman geschreven, “want anders weet hij toch niet of ze lief is geweest?”. Elke avond, voordat zij slapen gaat, werd het mannetje in de maan uitgebreid weltrusten gewenst, in de hoop dat dit mannetje de groetjes kan doen aan de kerstman… Zou hij wat voor Mayara meebrengen..? Spannend!

Als dan eindelijk de grote dag is aangebroken, sta ik met een kind op de arm een 7-gangendiner te koken. Het kwik is gestegen tot een graad of 40 in de keuken maar dat deert me niet. Joepie, ik sta weer te koken! Want eerlijk is eerlijk, oma Zu kan heerlijk koken en het is een schat dat ze er elke dag weer staat, maar oh wat is het leuk om zelf aan de slag te gaan! Smullen geblazen… :-)

Na het eten is het dan zo ver: er mogen cadeautjes worden uitgepakt! Los van de materiele dingen die aan elkaar worden uitgewisseld, heeft Papai Noel een nog veel groter geschenk meegenomen: eenheid. Het gaat er namelijk helemaal niet om waar op de wereld je zit. Of hoe warm het is. En eigenlijk ook niet eens of je bent met je bloedverwanten. Als je je maar omringt met liefde is elke dag een feestje.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *