De Liefde Van Mijn Leven

Hoe is het toch mogelijk! Voor ik vertrok uit Nederland, kreeg ik uit verschillende hoeken te horen dat ik “helemaal verliefd op een Braziliaan” thuis zou komen  uit Rio. Ik wuifde deze opmerkingen laconiek weg, vastberaden om me hier netjes te gedragen. Bovendien, de Braziliaan bleek de reputatie te hebben het niet zo nauw te nemen met trouw en monogamie, dus die beurt dacht ik lekker aan me voorbij te laten gaan. Ik zou me niet laten verleiden, heus niet! Maar niets is minder waar. Het onderwerp dat ik zo lang slinks uit de weg heb weten te gaan in mijn berichten moet nu dan toch echt worden aangesneden: Mannen.

Zal ik maar meteen met een beschrijving komen? Oké. Grote bruine ogen, lichtbruine krullen, schaterende lach.. Wil je meer weten? Oké. Hij is pak ‘m beet 70 cm lang, net een jaar geworden en kan al bijna zelf lopen, en zijn naam is Leandro! Lolwut? Hahaha, had ik jullie mooi even te pakken ;-) Maar even serieus: wat een lief manneke is het toch. Door de foto’s alleen al vindt mijn moeder dat ik hem best mee naar Nederland mag meenemen als ik hier weg moet (en zijn zus mag ook mee!), maar in het echt is hij nog liever! Vergeleken bij het hummeltje dat ik in juli leerde kennen, is hij nu al een minimensje geworden met een sterk karaktertje en dat laat hij duidelijk merken! Als iets hem niet zint kunt je gegarandeerd een gefrustreerde krijs verwachten, en ook als iets te lang duurt, hoor je dat meteen. Soms kan dat behoorlijk irritant zijn, als ik bijvoorbeeld even met Mayara bezig ben en niet mijn volle aandacht aan Leandro kan geven. Leg maar eens uit een een kind van één dat ie maar vast zelf moet beginnen zijn vormpjes in een blokkendoos te rammen. Of dat het echt niet nodig is om volledig aangekleed bij zijn zus de douche in te klimmen. Dat wil er nog niet helemaal in.

Aan de andere kant: dat eigen karaktertje is nu net wat het ook zo ongelofelijk gaaf maakt dat ik hier ben. Ik mag elke dag getuige zijn van de exponentiële ontwikkeling van dit krullenbolletje. Per dag blijf ik me verbazen hoe snel het gaat. Van het ene op het andere moment klapt ie zelf in zijn handen, moet daar zelf om lachen, en brabbelt vervolgens rustig verder. Of hij buigt zijn voorhoofd naar mijn gezicht, wetend dat ie op een dikke pakkerd kan rekenen. Of duikt zelf met wijd opengesperde mond op mijn gezicht af om me te kussen. Of hij geeft me een High Five (ja, echt!) Of hij zit op de commode, met een verse luier (nadat hij ook vol trots – en met bijbehorend gezicht van opperste concentratie- heeft laten weten dat ie een groot cadeautje voor me heeft gemaakt) en kijkt me aan met een blik vol verbazing, blijdschap en affectie. Zegt ie ineens LAUR (ja zonderA)!! Oké, het klonk meer als een dronken Lurrr, maar hee, BOEIEND! HIJ ZEI LAURA!!! Mijn dag kon niet meer stuk, dat hoef ik vast niet uit te leggen.

Mayara had overigens een mooie theorie over het leren praten van Leandro. Elke keer dat Leandro iets uitkraait wat ook maar in de verste verte lijkt op Laura kijkt ze me aan met sterretjes in haar ogen en een blije blik, alsof ze daarmee zegt: Ja, ik hoor het ook, hij zei Laura! Haar theorie was dat Leandro begint met Lala, dan Laula, Lauwa, dan Laur en als laatste Laura. En tussendoor gooit hij er nog Yaya (Mayara) doorheen. Geweldig, taalverwerving gezien door de ogen van een kleuter.

Het taalgevoel van Mayara is ook zoiets waar ik elke dag weer versteld van sta. Vloeiend tweetalig is ze niet, waarschijnlijk doordat op het meest cruciale moment in de moedertaalontwikkeling van het kinderbrein (zwangerschap tot en met 10 maanden, zeg ik uit mijn hoofd) niet consequent genoeg in het Nederlands met Mayara is gepraat. Maar dat geeft niet. Het geeft mij als talennerd een interessant verschijnsel om te bestuderen, en de kans om Mayara op een speelse manier Nederlands te laten praten. Wat is er zo bijzonder aan het -Nederlandse- taalgevoel van Mayara (los van het superschattige Braziliaanse accentje van haar)? Niet zozeer dat haar Nederlands ‘slechter’ is dan haar Portugees, maar haar Nederlands lijkt meer een letterlijke vertaling van het Portugees. Ik zal voor de leken in de taalwetenschap onder ons proberen te vermijden om al te diep in de materie te duiken, maar wat me opvalt, komt neer op het volgende: Ik had verwacht dat het Nederlands van Mayara simpeler zou zijn, bijvoorbeeld op het niveau van een 3-jarige. Dat is niet het geval. Het lijkt meer op mijn manier van Portugees leren; wel dingen willen zeggen maar soms de betekenis van woorden niet weten. En soms gebruikt ze Nederlandse woorden in situaties die niet helemaal kloppen, maar waarvan ik meteen weet hoe ze dat in het Portugees zou hebben gezegd. En dat terwijl ze die woordkeus niet in die situatie van mij of haar moeder kan hebben gehoord. Bijvoorbeeld: Ela fala que posso… betekent: Zij zegt dat ik kan.. Mayara maakt daarvan: Zij praat dat ik kan.. En dat terwijl fala zeggen en spreken met kan betekenen. Dat vind ik zo verwonderlijk; net alsof ze met een woordenboekje rondloopt en de verkeerde betekenis opzoekt. Of wanneer ze zegt: Laura, jij is lief! alsof ze weet dat is de derde persoon enkelvoud is van zijn, net als dat è de derde persoon enkelvoud is van ser (jij bent lief = você è doce; Braziliaans Portugees gebruikt geen 2e persoon enkelvoud)…. Ik vraag me af hoe zich dit ontwikkeld heeft in haar hersentjes..

Goed, ik weet dat mijn collega’s iets anders dan dit bedoelden met verliefd worden op een Braziliaan. Maar deze twee kindertjes hebben zich eigenlijk al vanaf dag één voor me weten te winnen, en laten me elke dag weer zien waar het om draait, namelijk de kleine dingen, stap voor stap de wereld ontdekken en uitvogelen wat je plaats is in die wereld, en terwijl je dit doet jezelf liefst omringen met liefde. De knuffel van een kind is de beste die je kan krijgen. Dit soort knuffels is oprecht, gemeend en komt recht uit het hart.

Ach, en weet je wat: dat verhaal over die lange, knappe Braziliaan met krullen en bruine ogen en meer mijn leeftijdscategorie? Dat verhaal komt heus ook nog wel een keer. Eerst even checken of ie een leuke vader heeft, voor mijn moeder. ;-)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *