Goed Beslagen Ten IJs?

Het was een druilerige maandagmiddag, en ik liep een beetje door één van de locale megashoppingcenters. Plots viel mijn oog op een poster met een jolige pinguin. Ik dacht eerst nog dat het een aankondiging voor Happy Feet 2 was (die poster heb ik vandaag trouwens voor het eerst gezien!), maar schijn bedriegt. Bleek dat het bord aangaf dat ergens boven in die shopping een ijsbaan was aangelegd! En we hebben het hier over medio oktober, in een stad waar het zomer aan het worden is, met buiten een gemiddelde temperatuur van zo’n 25 graden! Ik dacht dat ik alle gekke dingen hier wel zo’n beetje gezien had… Hollands als ik ben en met niks beters op de agenda voor die middag, besloot ik die Brazilianen wel eens een poepje te laten ruiken. Ik zou wel eens laten zien hoe je moet schaatsen! Dus ik op zoek naar die baan, door een wirwar van net zulke irritante roltrappen als in de V&D (denken ze nou écht dat ik op een etage blijf rondhangen als er een hek tussen de omhooggaande roltrappen geplaatst is? ), op zoek naar ijs. En wie zoekt zal vinden, jawel! Een heuse kunstijsbaan van – volgens de website – 300m². Van dat formaat geloof ik dus helemaal niks, maar goed, het zal wel net zoiets zijn als de mannenversie van 30 cm. Ofzo. Dat mocht de pret niet drukken, ijs is ijs, en schaatsen zou ik, dat het een lieve lust was. Ik betaalde entree voor een uur en moest een waiver tekenen dat ik op eigen risico aan de glij ging. Eenmaal door het draaihekje werd ik door de ene meneer naar een bankje gedirigeerd, nam een ander mijn tas af om veilig te bewaren, kwam een meid aanzetten met een haarnetje en een helm, een tweede meid met kniebeschermers, een tweede meneer met elleboog- en polsdingen. Oh, en laten we vooral de handschoenen, met losse plastic haarverfhandschoentjes (jaja, wel hygiënisch blijven hè..) en de schaatsen niet vergeten. Meid 3 kwam er mee aan zetten. Blijken ze daar gewoon dezelfde (waarschijnlijk uit een Noord-Europees land afgedankte) blauwe klik-en-sluit huurschaatsen te hebben als bij Nederlandse ijsbanen! Alsof al die debiele, verplichte beschermers nog niet genoeg waren (waar teken ik die waiver dan voor?!), neen, beginnen die mensen alles tegelijk bij me aan te trekken! Ongelofelijk; en ik dacht dat we in Nederland Melkertbanen hadden… Nou, daar kunnen ze hier ook wat van. Ik heb ze nog net gen lel gegeven om van me af te blijven. Gelukkig had ik zelf al aan sokken gedacht en mocht ik die zelf aantrekken… Goed, alles aan, beschermers op hun plaats en magneetkaart voor de tijd om mijn nek, klaar om te schaatsen! Ik had de baan bijna voor mezelf, dus ik had heerlijk de ruimte om eventjes wiebelig te wennen aan de botte ijzers en de gaten in het ijs. Maar na 2 rondjes draaide ik als een echte Hollandse lekker rondjes en bochtjes achteruit, heerlijk! Op het ijs waren ook instructoren aanwezig; een paar vlot schaatsende knullen die klaar stonden om de carioca waar nodig op te rapen en bij te staan. Toen ze zagen hoe soepel ik steeds om mijn as draaide, kwam er één naar me toe en zei: “Wow, jij kan goed schaatsen, waar heb je dat geleerd?” En ik lachte: “Hallooh, ik kom uit het land van Sven Kramer en Ireen Wust, tuurlijk kan ik schaatsen!” Keek ie me schaapachtig aan omdat hij niet wist wie Sven Kramer was… Toen heb ik hem maar even een stukje cultuur bijgeleerd, over 4-voudig wereldkampioenen, eigen schaatsen bezitten en de Nederlandse seizoenen. Oh, en en passant heb ik meteen mijn Portugees kunnen oefenen. Ik had trouwens nooit gedacht dat ik nog woorden zou leren in deze tak van de taal. Probeer maar eens met je zomerse vocabulaire uit te leggen dat ze die ijzers moeten slijpen en de baan moeten vegen met een dweilmachine met heet water…..

Dat is dus schaatsen in Rio de Janeiro. Zo zie je maar weer; de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Ik prijs me hier elke dag gelukkig dat ik hier mag zijn en dat ik dit alles mag meemaken. Het zijn dit soort simpele dingen waar ik het meest van geniet, het zijn dit soort kleine dingetjes die me af en toe aan thuis doen denken en die maken dat ik Nederland mis. Maar daarover in een ander verhaal meer. Voor nu laat ik het even bij de boodschap dat ik me elke dag blijf verbazen over Rio, Brazilianen en het feit dat ik het allemaal mee kan maken. Never a dull moment!

Warning: count(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /customers/d/2/3/hompus.eu/httpd.www/laura/wp-includes/class-wp-comment-query.php on line 405

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *