Waar is toch dat zebrahondje voor?

Men neme een meisje van 13, een straat vol zwangere vrouwen, een liefde voor kinderen en een talenknobbel. Strooi daar een snufje creatief denken en de behoefte om wat van de wereld te zien over heen, en je kunt je een beetje voorstellen hoe het plan is ontstaan om au pair te worden aan de andere kant van de wereld. Oké, dat is een beetje kort door de bocht, maar in essentie komt het wel hier op neer. Eigenlijk was ik altijd al gefascineerd door vreemde talen. Dat begon met Engels, de taal die ik leerde door honderd keer naar “The Wizard of Oz”  zonder ondertiteling te kijken. Mijn vader moest tot vervelens toe letterlijk vertalen wat er werd gezegd, tot broer en ik zelf begrepen wat er werd gezegd. Op vakantie liep ik eindeloos met zakwoordenboekjes, en probeerde ik mensen in hun eigen taal te woord te staan. Toen ook op ‘t Gym bleek dat Frans, Latijn en Grieks niet al te veel moeite kostten, was het plan dan ook snel geboren: alle Romaanse talen leren beheersen. Mijn plan was eigenlijk  om via Frans en Latijn door te gaan naar Italiaans, Spaans, Portugees en als laatste Roemeens. Die eerste drie zaten er in, en ik besloot boeken voor zelfstudie Spaans te kopen. Maar inmiddels was ik 9 jaar verder, en kwam het eind van mijn Bachelor aan de UU in zicht. Tja, en toen? Reizen? Een jaar werken? Een master? Ervaringen van huisgenoten leerden me dat men geneigd is zich na een master direct op de arbeidsmarkt te storten. Daar had ik dus geen zin in.

En toen begon het te knagen. Had ik het plan niet eigenlijk allang in mijn hoofd..? Geld verdienen, in het buitenland, een taal leren en met kinderen omgaan. Daar zat maar één ding op. Au pair worden it is! Dat was in januari. Inmiddels zijn we 6 maanden verder en is het allemaal geregeld. Het gezin geregeld, reisverzekering afgesloten, vliegticket geboekt, vaccinaties gehad, onderhuurdster gevonden, contract bij Agis opgezegd (sniksnik) en zelfs een cursus Portugees 101 bij het JBI met een 9,8 afgerond.

En nu gaat het werkelijk allemaal beginnen! Koffers gepakt, afscheid genomen (min of meer, want ik word daar dus super emotioneel van), kamer leeg en kriebels in mijn buik. Bij het inchecken kwam ik er al achter dat de luchthaven waarvan ik meende te vliegen ineens niet klopte; in plaats van vanaf Charleroi vlieg ik dus van Zaventem. Scheelt ff 45 minuten rijden. Straks gaan we Sander ophalen van Verismeri, brak, moe en waarschijnlijk met een onwijze bierlucht om zich heen. Maar dat geeft niet. Ik ga hem, mijn ouders, vrienden en collega’s waarschijnlijk gruwelijk missen in het vliegtuig, maar als ik eenmaal geland ben, wordt het één groot avontuurlijk feest.

En natuurlijk houd ik jullie daarvan op de hoogte! Dikke kus voor nu,

Laura (laura.hompus op skype)

 

Warning: count(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /customers/d/2/3/hompus.eu/httpd.www/laura/wp-includes/class-wp-comment-query.php on line 405

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *